1. AZƏRBAYCAN

Adların mənası - R-Ş hərfləri

Adların mənası - R-Ş hərfləri

Adların mənası - R-Ş hərfləri

R
Rabi – (Ər.) Dördüncü uşaq.
Rabih – (Ər.) Yararlı, qazanclı, karlı.
Rabiqə – (Ər.) Peyğəmbərin dördüncü qızı.
Rabit – (Ər.) Rabitə ilə bağlı, bağlayan, birləşdirən. Nəfsini dünyadan mən edib axirətə bağlamış olan.
Rabitə – (Ər.) 1.İki şeyi birbirine bağlayan şey, bağ. 2.Münasibət, ilgi. 3 Bağlılık, mənsub olma. 4.Sıra, tərtib,
üsul, düzən.
Rabiyə – (Ər.) Uca, yüksək yer.
Raci – (Ər.) 1.Rica eden, yalvaran, diləyən. 2.Dönən, geri gələn. 3.Nisbət ve ilgisi olan, toxunan.
Racifə – (Ər.) Surun qıyaməttə bütün canlıları öldürəcək olan ilk üflənişi.
Racih – (Ər.) Dəyərli, üstün.
Raciyə – (Ər.) 1.Rica edən, yalvaran. 2.Ümüdlü.
Radi – (Ər.) Boyun əyən, qəbul edən, rıza göstərən.
Radif – (Ər.) Valideynlərdə son uşaq.
Radifə – (Ər.) Qiyamətdə üfürüləcək surun ikincisi.
Radiyə – (Ər.) Rıza göstərən, qəbul edən, boyun əyən.
Rafat – Ağilli, dərrakəli.
Rafet – (Ər.) Acıma, mərhəmətetmə, əsirgəmə anlamında.- Qur’an-ı Kərimdə Nur surəsi 2- ayət. Hədid surəsi
27- ayətdə keçir.
Rafi – (Ər.) Qaldıran, ucaldan, yüksədən. Allahın isimlərindəndir.
Rafiə – (Ər.) Yüksəldən, qaldırmaq üçün dəstək verən.
Rafih – (Ər.) Rahat və azad yaşayan.
Rafiq – Yoldaş, dost, xoşxasiyyət.
Rafis – (Ər.) Gözə çarpan, məşhur, gündəmdə olan.
Rafiz – (Ər.) 1.Tərk edən. 2.Yollayan. 3.Buraxan.
57
Rağib (Rağibə) – (Ər.) Arzulu, istəyən, rəğbət edən.
Rahdan – (Fars.) Yol bilən.
Rahə – (Ər.) Ovuc içi, əl ayası.
Rahi – (Ər.) Rahat, azad, dinc.
Rahib – Monastırda tərki-dünya yaşayan xristian (kişi).
Rahibə – Monastırda tərki-dünya yaşayan xristian (qadın).
Rahilə – (Ər.) Yolçu, səfərə çıxan.
Rahim (Rəhim) – (Ər.) Əsirgəyən, ağrıyan, qoruyan, mərhəmətli. – Quranda 220 yerdə zikr edilmişdir.
Allahın adlarından.
Rahim – 1.Rəhm olunmuş insan. 2.Rəhm edən,rəhimli,rəhvdil,mərhəmətli.
Rahimə – (Ər.) Yüngül səsli, lətif danışan qadın deməkdir.
Rahiyə – (Ər.) Bal arısı.
Raxil – (Qədim yəhudi) Qoyun (quzu).
Raid – Lider, birinci
Raif (Raifə) – (Ər.) Acıması olan, mərhəmətli.
Raik – (Ər.) Sadə, saf, xalis.
Raikə – (Ər.) Sadə, saf, qatışığı olmayan.
Rail (Railə) – (Ər.) Banis (Banisi).
Raisa – Ailəli qadin.
Raki – (Ər.) Namazda əyilən, rüku edən. – Quran-ı Kərimdə 4 yerdə bu mənada zikr edilmişdir.
Rakib (Rakibə) – (Ər.) Hər hansı bir sahədə üstün olmağa çalışan bir kəs.
Rakid – (Ər.) Hərəkətsiz, durğun, yavaş.
Rakidə – (Ər.) Durgun, səssiz, hərəkətsiz.
Rakim (Rakimə) – (Ər.) Yazan, çəkən.
Rakin – Ehtiramlı.
Rakiyə – (Ər.) İrəlidə gedən
Raqib – Arzulayan, rəğbət bəsləyən.
Ramazan – (Ər.) 1.Hicri (qəməri) ayların doqquzuncusu, oruc ayı. – Quranda Bəqərə surəsi 185. ayədə adı
keçən ay adı. 2.Orucluq ayı.
Rami (Ramiyə) Ox, güllə v.s. şeylər atan atıcı, atan, atıcı.
Ramil, Ramilə – (Ər.) 1.Rəml edən, uzaqgörən, her şeyi qabaqcadan düsünən. 2.Sehrli, ovsunlu, möcüzəli,
sehrli.
Ramin – Uşaq, övlad, oğul.
Ramis – (Ər.) Salçı, bərəçi.
Ramiz (Ramizə) – (Ər.) 1.Rəmz edən, dəlalət edən, işarətləyən. 2.Simvol. ,
Rana (Raniyə) – (Ər.) Gözəl..
58
Rasi – (Ər.) 1.Tərpənməyən, oynamayan, sabit, lövbər atmış gəmi dəmirləşmiş gəmi. 2.Ehtiras və tamah
edən.
Rasif – (Ər.) 1.Sağlam dayanıqlı. 2.Dənizin üzünə çıxmış qayalar. 3.Daş, əsas, sahil.
Rasifə – (Ər.) 1.Sahil. 2.Su içində edilən sədd.
Rasih (Rasihə) – (Ər.) 1.Sağlam, təməli güclü, dayanıqlı. 2.Bir elmdə, xüsusilə din sahəsində çox
dərinləşmiş olan (kimsə).
Rasix – (Ər.) Möhkəm, dayanıqlı.
Rasil – (Ər.) Göndərilmiş.
Rasim – (Ər.) Rəsm çəkən, rəssam.
Rasimə – (Ər.) 1.Adət. Mərasim, törən. 2. Rəsmiyyət.
Rasin – (Ər.) Sağlam, dayanıqlı, güclü.
Rasiyə – (Ər.) Böyük dağ.
Raşan – (Ər.) Titrəmə, titrəyiş.
Rəşid (Rəşidə) – (Ər.) 1.Yetkin, ağıllı. 2.Doğru yolda olan. 3.Haqq din olan İslamı qəbul edən.
Ratib – (Ər.) 1.Sıralayan, təşkil edən (kimsə). 2.Sabit, möhkəm, yerləşmiş. 2.Eyni ahəngli, müntəzəm.
Ratiq – Bitişik etmək, bitişdirmək, birlikdə etmək, qarışdırmaq. * Cırıq bir şeyin parçalarını bitişdirmək.
Rauf – (Ər.) Çox acıyan, çox mərhəmətli, ürəyiyumşaq, mehriban. – Allahın adlarından.
Raul – Ralf adından, canavarın məsləhətçisi(Fransiz)
Ravil – (Ər.) Cavan oğlan, yeniyetmə. 2. Səyahətçi.
Rayət – (Ər.) – Bayraq. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Rayxan – (Ər.) Reyhan, həzz, səadət, mutluluq.
Rayihə – (Ər.) Gözəl iy (ətir,qoxu).
Rayixan – (Ər. Fars. İbr.) Xan bayrağı.
Razi – (Ər.) 1.Boyun əyən, qəbul edən, razılaşan. 2.Sirrə aid olan, sirli İslam dünyasında məşhur bir addır.
Razil – (Ər.) Seçiımiş.
Raziyə – (Ər.) Ağıllı, ismətli, gözəl.
Reyhan – (Ər.) 1.Gözəl qoxulu bir bəzək bitkisi. 2.Ruzi, keçimlik, rəhmət mənasına da gəlir.
Rəbab – (Fars.) 1.Kamançanın bir növü. 2.Ərəb dilində dostlar mənasını verir. – Hz. Hüseynin xanımının
adıdır.
Rəbi – (Ər.) Bahar, ilk yaz.
Rəbiyə – (Ər.) 1.Qış sonlarında edilən əkin. 2.Əvvəllər ozanların bahara girərkən böyüklərə təqdim etdikləri
qəsidə.
Rəbiyyə – Rəbbə yaxin olan.
Rəcəb – (Ər.) 1.Hicri qəməri aylarınin yeddincisi, üç ayların ilki. 2.Dəbdəbəli, heybətli.
Rəfahət – (Ər.) Bolluq.
Rəfail – Allah, ilahi.
Rəfaqər – (Ər.) Rəfiq, dostluq, yoldaşlıq.
59
Rəfəddin – (Ər.) İslam dininin vermiş olduğu acıma, əsirgəmə duyğusu
Rəfət – (Ər.) Acıma, mərhəmət etmə, əsirgəmə. – Quran-ı Kərimdə Nur surəsi ayə 2 və Hədid surəsi ayə 27
-də keçməkdədir.
Rəfxan – (Ər.) Varlıq içində yaşayan.
Rəfi – (Ər.) Yüksək, uca, hörmətli.
Rəfih (Rəfihə) – (Ər.) Bolluq ve rahatlıq içində yaşayan.
Rəfiq – (Ər.) 1.Yoldaş, yol yoldaşı, müavin, köməkçi. 2.Qoca. 3.Ortaq, şərik. 4.Peşəyə yeni girən kimsənin
rəhbər olaraq tanıdığı adam. – Quranda keçən bir addır.
Rəfiqə – Yoldaş,dost (qadının).
Rəfqət – (Ər.) Bələdçilik edən, yola salan, öötürən.
Rəftar – (Fars.) Yellənərək, ədalı gediş.
Rəğbət – (Ər.) 1.İstək, arzu. Istəklə qarşılama. 2.Bolluq rifah.
Rəğibə – 1.Arzu olunan şey. 2.Böyük hədiyyə,dəyərli sovqat.
Rəhbər – (Fars.) Yol göstərən, bələdçi.
Rəhamət – (Ər.) Səsin incə, yavaş və şirin olması.
Rəhasət – (Ər.) 1.Təzəlik, yumşaqlıq. 2.Ucuzluq.
Rəhilə – Allahin sevimlisi
Rəhim – 1.Rəhm edən,acıyan. 2.Anatomiyada; balalıq, uşaqlıq. 3.Qohumluq,qan qohumluğu.
Rəhman – (Ər.) Rəhmdil, şəfqətl, bütün canlılara mərhəmət edən, qoruyan.- Quran-ı Kərimdə 55-dən çox
yerdə zikr edilmişdir. Yenə Qurani-Kərimin 55. surəsinin adıdır. – Allahın adlarındandır.
Rəhmət – (Ər.) Acıma, əsirgəmə, qoruma. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Rəhmərulla – (Ər.) Mərhəmətli Allah.
Rəhmli (Rəhmiyə) – (Ər.) Acıma ilə ilgili.
Rəxşən – (Fars.) Parıltılı. Işıltı.
Rəxşəndə – (Fars.) Parıldayan, parıldayıcı.
Rəid (Rəidə) – (Ər.) 1.Gurlayan, gululdayan. 2.Lider.
Rəqanət – (Ər.) Ciddilik, gururluluk.
Rəmidə – (Fars.) Hürkmüş, qorxmuş.
Rəmiz – (Ər.) l.İşarə, məramını, istəyini işarə ilə ifadə etmə. 2.Əlamət, emblem.
Rəmzi (Rəmziyə) – (Ər.) Rəmzlə əlaqədar, rəmzə aid, simvolik.
Rəna – (Ər.) 1.Gözəl, xoş lətif, parlaq, yaraşıqlı, incı, gözəl, xoş ətirli,gözəl bir gül. 2.Çox yaxşı, çox əla. Kişi
adı olaraq da istifadə edilir.
Rənan – (Ər.) İnləyən, zingildəyən.
Rəngidil – (Fars.) Türk musiqisində bir məqam.
Rəngin – (Fars.) 1.Rəngli, parlaq rəngli. 2.Gözəl, xoş, bəzəkli.
Rənginar – (Tür.) Nar rəngində olan.
Rəsanət – (Ər.) Sağlamlıq, mətanət.
60
Rəsan – (Fars.) Çatanlar, yetişənlər. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Rəsanə – (Fars.) İntizar, həsrət.
Rəsanət – (Ər.) Möhkəmlik, dayanıqlılıq, məlanətlik.
Rəsfət – (Ər.) Möhkəmlik, dayanıqlılıq.
Rəsmi (Rəsmiyə) – (Ər.) 1.Dövlətlə bağlı olan. 2.Mərasimlə edilən. 3.Çox ciddi.
Rəsmigül – (Fars.) Gül kimi gözəl, gül formasında.
Rəsulxan – (Ər.Fars İbr.) Hökümdarların elçisi.
Rəsul – 1.Elçi, nümayəndə, səfir. 2.Peyğəmbər, nəbi
Rəşad – (Ər.) 1.Ağıllı, dərrakəli, doğru yolda, haqq yolda gedən. 2.Düşüncəlilik,fərasətlilik. 3.Sultan Rəşad;
Osmanlı son dövr padişahlarındandır.
Rəşadət – Hünər.
Rəşid – 1.Igid, qəhrəman. 2.Ağıl-kamal həddinə çatmış. 3.Düzgün,sağlam,doğru.
Rəşidə – Müdrik, yetişmiş
Rəvah – (Ər.) 1.Bir şeyi əldə etmədən doğan sevinc. 2.Günəş batdıqdan sonra gecə olana qədər keçən
zaman.
Rəvahi – (Ər.) Bal arıları.
Rəvahid – (Ər.) Gurluldayan buludlar.
Rəvan – (Fars.) 1.Gedən, axıcı. 2.Düz yer,hamar yer. 3.Diri,canlı. 4.Həyat, ruh, can. 5.Su kimi axıb gedən
gözəl söz. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Rəvanə – (Fars) Gedən, yeriyən,göndərilən.
Rəvvani – (Ər.) 1.Allahla əlaqədar. 2.Özünü bütün varlığıyla Allaha təslim edən, bütlərə inancdan uzaq,
Rəyasət – (Ər.) Rəislik, başlıq, baş olma, prezident. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə ediir.
Rida – (Ər.) Seçılmış.
Ridvan – (Ər.) 1.Rza, razılıq, razı olma. 2.Cənnət qapısında gözləyən mələk. – Quranda 10-dan çox yerdə
keçməkdədir.
Rifah – (Ər.) Bolluq, rahatlıq, çətinlik içində olmamaq.
Rihat – Yenilənən, yenidən doğulan.
Rifqət – (Ər.) Dostluq.
Riqqət – (Ər.) İncəlik, naziklik. Mehribanlıq, ağrıma duyğusu.
Rima – Ağ antilop.
Rimayət – (Ər.) Atıcılıq, ox, güllə, güllə kimi şeyləri almaqa usta.
Risalə – (Ər.) 1.Məktub. 2.Qısa yazılmış, kiçik kitab. 3.Jurnal, məcmuə.
Risaləddin – (Ər.) Dinin elçisi, peyğəmbəri.
Risalət – (Ər.) Elçilik, peyğəmbərlik.
Riyaz – Çəmənlər, bağlar.
Riza – (Ər.) Razılıq, razı olma, məmnuniyyət, məmnuniyyət, razılıq, qəbul. Bir şeyin olmasına razılıq etmə.
Qədərə müqəddərata boyun əymə.
61
Rizvan – 1.Cənnət, cənnətin gözətçisi və qapıçısı olan mələyin adı. 2.Razı qalma, xoşhallıq, məmnunluq
Roman – 1.Möhkəm, bərk (Yunancadan). 2.Rimli, Romalı (Latınca “romanius” sözündən).
Romeo – Zəvvar (Latın).
Roza – Zanbağ ve ya qızılgül (Macar), qirmızı gül.
Rövnəq – 1.Parlaqlıq,gözəllik, bəzək. 2.Müştərisi çox olan; rəvac. 2.Gülaçma çıçəklənmə.
Rövşən – İşıqlı, nurlu, aydın, açıq.
Röya – (Ər.) 1.Yuxu əsnasında görülən şey, arzu. 2.Xəyal, ümid.
Ruhan – (Fars.) Gözəl iy verən, gözəl qoxulu.
Ruhcan – (Tür.) Ruh və can adlarından mürəkkəb ad.
Ruhi – (Ər.) Ruhsal, ruhla ilgili.
Ruhiddin – (Ər.) Dinin ruhu, özü.
Ruhnəvaz – (Fars.) 1.Ruh oxşayan. 2.Türk musiqisində bir məqam.
Ruhnur – (Fars.Ər.Tür.) Nurlu, aydınlıq üzlü.
Ruhişən – (Fars.Ər.Tür.) Şən, nəşəli, canlı kimsə.
Ruhsal – (Tür.) Ruhla ilgili olan, ruhi.
Ruhugül – (Ər.) Gözəl, təmiz, lətif kimsə, gül ruhlu.
Ruhullah – Allahın ruhu.
Ruxsar (Ruhsarə) – (Fars.) Yanaq. üz, çöhrə.
Rumani – (Ər.) Nar dənəsi.
Rumiyə – Bizans imperiyası hökmdarının qızı.
Rumiyyə – Gözəl, incə qiz.
Ruslan – Şir, aslan.
Rusif – Bu adın mənasını tapa bilmədiyimdən öz şəxsi variantımla kifayətləndim. Farsca “ru”-nun mənası
“üz” deməkdir. “Sif” isə, birinci insan olan hz. Adəmin 3-cü övladının adıdır. Onda mənası belə olur: “Sifin
üzü” və ya “Sif üzlü”. Kimin bu adla məlumatı varsa, xahiş edirəm bu ünvana :[email protected] göndərsin.
Ruzgar – (Fars.) 1.Zaman, dövr. 2.Dünya, aləm. 3.Taleh.
Ruzi – (Fars.) 1.Gündüzə aid, gündüzlə əlaqədar. 2.Ruzi, azuqə, qismət, nəsib, tale, bəxt, bərəkət.
Ruziyə – (Fars.) Gündüzə aid, gündüzlə əlaqədar.
Rübeydə – Yumşaq addımlarla gedən.
Rüfət – Yüksək, uca, tanınmış.
Rüxsarə – Üz, sifət, yanaq.
Rüstəm – Enlikürək, boylu-buxunlu, çox böyük.
Rüveydə – (Ər.) Xoş, incə, nəzakətli, Rüveydə.
Rüveyhə – (Ər.) Zəriflik, incəlik.
Rza – Məmnuniyyət, razılıq.
S
Sabah – (Ər.) Gündüzün ilk saatları, günün başlanğıcı. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
62
Sabahəddin – (Ər.) Dinin gözəlliyi.
Sabahnur – (Ər.) Səhər işığı, nuru.
Sabbar – (Ər.) 1.Çox səbirli. 2.Atlas çiçəyi. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Sabi – (Ər.) Yeddinci.
Sabih – (Ər.) Gözəl, şirin, qəşəng.
Sabihat – (Ər.) 1.Gəmilər. 2.Ulduzlar. 3. imanliların ruhları.
Sabihə – (Ər.) Gözəl, lətif, şirin.
Sabina – Qədim Italiya mədəniyyətinin nəticəsidir, Sabin tayfası(Latın).
Sabir (Sabirə) – (Ər.) 1.Səbr edən, dözən, təhəmmül edən, səbirli, çətinliyə qatlaçan. 2.Tələsməyən.
Sabit – (Ər.) 1.Dəyişməyən, tərpənməyən, möhkəm, igid, etibarlı. 2.Sübut edilmiş, aydın.
Sabitə – (Ər.) 1.Hərəkət etməyən ulduz, planet olmayan ulduz. 2.Riyaziyyat düsturunda dəyəri dəyişməyən
miqdar.
Sabiyə – (Ər.) Kiçik qız uşağı, kiçik qız.
Sadədil – (Ər.Fars,İbr.) 1. Təmiz ürəkli. 2. Saf, sadəlövh.
Sadəgül – (Ər.Fars,İbr.) Bir gül qədər sadə, təmiz və gözəl.
Sadəru – (Ər.Fars.İbr.) Gənc, dəliqanlı, sadəüzlü.
Sadiq(Sadıx) – 1.Doğruluq, səmimiyyət,doğru,düz. 2.Doğruçu düzdanışan. 4.İmam Cəfərin epiteti
Safi – (Ər) 1.Qatışıqsız, qatqısız, xalis, təmiz. ən yaxşı dost. 2.Yalnız, sadəcə, sırf. 3.Kəsintilərdən sonra
qalan qisim, dəqiq.
Safigül – (Ər.Fars,İbr.) Gül kimi, qatqısız, saf, duru, təmiz.
Safinaz – (Fars.) Çox nazlı, çox naz edən.
Safinur – (Ər.) Çox nurlu, çox işıqlı, təmiz kimsə.
Safir – (İbr.) Mavi rəngli, qiymətli bir bəzək daşı, meteorit. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Safirə – (Ər.) 1.İncə, güzel səs. 2.fit.
Safiyə – (Ər.) Qatışıqsız, qatqısız, xalis, təmiz. Saf, xalislik.
Safiyət – (Ər.) Saf, təmizlik, məsumluq.
Safiyəddin – (Ər.) Dini təmiz, dini pak.
Sağcan – (Tür.) Sağlam kimsə.
Sahib – 1.Yoldaş.
Sahibə – (Ər.) 1.Yiyə, sahib. 2.Həmdəm. qoruyan, nəzarət edən. 3.Bir iş görmüş olan. 4.Hər hansı bir
xüsusiyyəti olan.
Sahin (Sahinə) – (Ər.) 1.Qadın. 2.Tez. 3.Qatı. 3.Çox.
Sahir – (Ər.) Gecə yatmayan, yuxusuz.
Sahirə – (Ər.) 1.Gecələri yatmayan, yuxusuz. 2.Cadugər, ovsunlayıcı gözəl.
Sahur – (Ər.) 1.Gecə oyanıqlığı, yuxusuzluq. 2.Ramazanda şəfəqdən əvvəl yeyilən yemək. 3.Ay
tutulmasının meydana gətirdiyi kölgə.
63
Sahurə – (Ər.) Sahur vaxtı doğulan qız uşaqlarına verilən bir ad. (Sahur – Ramazanda şəfəqdən əvvəl
yeyilən yeməkdir.)
Saxir – Ayıq, sayıq olan.
Sakib – Meteor, kameta, uçan ulduz.
Sakit (Sakitə) – (Ər.) 1.Hərəkətsiz olan, durğun, Sükut edən, səssiz, səssiz-səmirsiz, dinc, oynamayan.
2.Rəvan, öz halında yavaş olan. 3.Bir yerdə yerləşən, oturan. 4.Həyacanı ve ya qızğınlığı olmayan.
Saqir (Saqirə )- (Ər.) Uşaq, balaca.
Saqiyə – (Ər.) Diqqətli..
Salah – (Ər.) 1.Düzəlmə, yaxşılaşma, yaxşılıq. 2.Sülh, ədalət. 3.Dinə olan bağlılıq.
Salahəddin – (Ər.) Dininə bağlı kimsə, ədalət İnançı.
Salam – Sülh, salamatlıq.
Salamat – (Ər.) Sağlamlıq. Hər cür qorxu, dərd və təhlükədən uzaq, təhlükəsizlik içindəolma. Xilasolma,
qurtuluş. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Salaməddin – (Ər.) Dinin qurtuluşu.
Salamullah – (Ər.) Allahın salamı.
Salatın – (Ər.) Sultan, səcdə olunan.
Salavat – Dualar.
Saleh – (Ər.) 1.Yararlı, yaraşan, əlverişli, uyğun. Səlahiyyəti olan, səlahiyyətli. 2.Dinin əmr və qadağanlarına
uyğun gələn, yaxşı əxlaq sahibi
Salih – Mömin.
Salihə – (Ər.) 1.Yaxşı, xoş. 2.Dinin əmr və qadağanlarına uyğun gələn, yaxşı əxlaq sahibi (qadın). – (Bax
Saleh).
Salman – (Tür.) 1.Özbaşına adam, sərbəst, azad. 2.Barış içində olmaq, dinclik, sülhsevər, sakit, dinc.
Sami – (Ər.) 1.Eşidən, duyan dinləyən, dinləyici. 2.Yüksək, uca.
Samid – 1.Yüksələn, başını qaldırıb sinəsini qabardan. 2.Heyrətdə qalan. 3.Qafil.
Samin – (Ər.) Səkkizinci.
Samir – 1.Səmərəli, bar verən. 2.Həmsöhbət, söhbəti dəstəkləyən. 3.Yol yoldaşı arxadaş.
Samirə – Dost, rəfiqə, yoldaş, həmsöhbət.
Samiyə – (Ər.) Yüksək, uca.
Samiyyə – Uca, hündür.
Samur – Birlik, güc.
Sani – (Ər.) 1. İkinci. 2.Edən, işləyən, meydana gətirən. 3.Təmtəraqlı. 3.Yaradan. Allahın adlarından.
Sanih (Sanihə) – (Ər.) Zehin və düşüncədə meydana gəlib çıxan, fikrdən doğulan.
Saniyə – (Ər.) 1.Bir dəqiqənin və ya dərəcənin altmışta biri. 2.İkinci dərəcədə mülki rütbə.
Sani – 1.Öyünən. 2.Parıldayan.
Sara – 1.Şahzadə xanım. 2.Var-dövlət. 3.Xalis, qatqısız, təmiz. 4.Rəngi dəyişmiş olan su. 5.Hz. İbrahimin
xanımı.
64
Sarac – (Ər.) 1.Qoşqu, yəhər düzəldən və ya satan kimsə. Meşin üzərində bəzək işləri görən kimsə. 2.Sirac
sözünün dəyişikliyə uğramış şəkli.
Sarıçiçək – (Tür.) 1.Sarı rəngli çiçək. 2.Artvində və ətrafında oynanan bir növ xalq oyunu.
Sarıgül – Sarı rəngli gül.
Sarvan – (Tür.) 1.Karvanbaşı,dəvənin başını çəkən,dəvə sürən. 2.Dəvə saxlayan, dəvəci. 3.Basçı, lider
Savalan – Əzəmətli, böyük.
Savər – (Tür.) Sağlam, gümrah, güclü kişi.
Sayğın – (Tür.) Hörmət görən, sayılan, xətirli. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Saygül – (Tür.) Nadir, bənzərsiz gül, saylı gül.
Sayxan – (Tür.) Ədalətli rəhbər, hökmdarların ədalətlisi, ölçülüsü.
Seid – Ağa, basçı.
Selda – (Tür.) Sel, daşqın su.
Seldağ – (Tür.) Dağları aşan sel, coşğu.
Seldanur – (Tür.) Nur seli.
Selmi – (Ər.) Barışla ilgili, barışcıl.
Selmin – (Ər.) Sülh tərəfdarı, sülh və sevgi hissi ilə dolu.
Selnur – (Tür.) Nur seli, ışıq seli.
Selva – (Ər.) 1.Bal. 2.Böyük bildirçin. Tih çölündə olduqları müddətcə, İsrail Allah tərəfindən qüdrət halvasıyla
birlikdə, qarınlarını doyurmaq üçün göndərilən quş. 3.(İsp.) Ekvator da tez balta görməmiş meşə.
Sera – (Fars.) 1.Saray. 2.Böyük sahib. 3.Köşk.
Seval – (Tür) Sevərək al, həmişə sev.
Sevan – (Tür.) Sevərək al, saxla, xatırla. -Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Sevay – (Tür.) Sevimli ay.
Sevcan – (Tür.) Sevimli insan, sevimli. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Sevda – (Ər.) 1.Bir şeyə qarşı hiss edilən şiddətli arzu. 2.Şiddətli sevgi, məhəbbət, eşq. 3.Həddindən artıq
istək, həvəs. 4.Qara sevda, xülya. 5. Hüzn, kədər.
Sevəngül – (Tür.) Sevimli gül, sevgini xatırladan gül.
Sevər – Sevən.
Sevginaz – (Tür.) Çox nazlı, sevimli.
Sevil – (Tür.) Hər zaman sevilən, bəyənilən biri olmaq tmənnası. qoy məni sevsinlər.
Sevilay – (Tür.) Ay kimi hər zaman sevil.
Sevinc – (Tür.) Bir haldan məmnun olmanın doğurduğu həyəcan.
Sevnaz – (Tür.) Ka. – Çox nazlı sevgili.
Sevnur – (Tür.) Sevgi nuru, işığı, aygınlığı.
Seydulla – Məınim cənabım.
Seyfəddin – (Ər.) Dini qoruyan, dinin qılıncı. inamın qılıncı.
65
Seyfəl – Qılınc
Seyfi (Sefiyə) – (Ər.) 1.Qılıncla əlaqədar qılınc şəklində. 2.Əsgərliklə əlaqədar. Hərbi.
Seyful – Qılınc.
Seyfulla – (Ər.) Allahın qılıncı. – Əli (r.a.) -nin və Hz. Xalid b. Vəlidin ləqəbi.
Seyxan – (Ər.) 1.İordaniyanın kənarında Hz.Musanın məzarının olduğu şəhər. 2.Adana düzənliyini yararaq
İskəndərun körfəzinə tökülən çay. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Seyidxan – (Ər.) Xanlar başı, rəhbər.
Seylab – (Fars.) Sel, sel suyu.
Seylan – (Ər.) Axma, axış. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Seymur – 1.Xeyirxahlıq, nicat. 2.Sirləri üzə çıxaran, məxfi işləri açan.
Seyran – (Ər.) Gəzmə, baxıb seyr etmə. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Seyyid (Seyyidə) – (Ər.) 1.Bir cəmiyyətin irəli gələn şəxsi, lider. 2.Hz. Peyğəmbərin nəslindən olan kimsə.
Sezən – O şəxs ki, hiss edir.
Sezgin – (Tür.) Sezmə qabiliyyəti olan, duyğulu anlayışlı. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Sezginay – (Tür.) (Bax Sezgin). – Kişi ve qadın adı olaraq istifadə edilir.
Səadət – Xoşbəxtıik, bəxtiyarlıq.
Səba – (Ər.) Gündoğandan əsən yüngül külək. Türk musiqisinin ən köhnə məqamlarından.
Səbinə – Sabinyanok tayfasından.
Səbnur – Gecə nuru.
Səbri – (Ər.) Səbirlə əlaqədar, səbrə bağlı.
Səbrinnisə – (Ər.) Qadınların sabırlısı.
Səcid – Allaha pərəstiş edən.
Səda – 1.Səs,avaz. 2.Əks-səda.
Səda – (Ər.) Səs. Əks-səda.
Sədad – (Ər.) Doğruluq, haqq. Insaf, doğru və haqlı.
Sədaqət – Vəfa, etibar.
Səddam – Qarşi duran adam.
Sədəf – (Ər.) 1.Bəzi dəniz heyvanlarının sərt, ağ və parlaq qabığı. 2.Bu qabıqdan edilmiş və ya bəzənmiş
əşya.
Sədri – (Ər.) Birinci, baş.
Səfa – (Ər.) 1.Könül rahatlığı, xatircəmlik, rahatlıq, qayğısız və sakitolma. 2.Əyləncə, zövq, sevinc.
3.Saf,duru. 4.Tamaşa,seyr. 5.könülaçan.
Səfbəstə – (Ər.Fars.İbr.) Səf bağlanmış, sıra-sıra düzülmüş.
Səfər – (Ər.) 1.Bir yerdən bir yerə getmə, səfər, səyahət. 2.Döyüş hazırlığı,döyüşəgetmə. Hərb, döyüş.
3. Gəmilərin üzüb limana təkrar dönənə qədər etdikləri hərəkət. 4.Şəri baxımdan üç gün üç gecəlik (və ya on
səkkiz saatlıq) yol getmək üçün adamın olduğu yerdən ayrılması. 5.Dəfə, kərə. 6.Təmiz ürəkli, dürüst kimsə.
7. Hicri təqviminin ikinci ayı.
Səfinə – (Ər.) 1.Gəmi, qayıq. 2.Kosmosun cənub yarımı.
66
Səfir – (Ər.) Elçi. xarici diplomat.
Səfiulla – İlahi təmizlik.
Səftər – (Ər.) Düşmən səflərini yaran, igid.
Səfiyyə – Səmimi, seçilmiş dost.
Səfurə – Zərif, yaraşıqlı, incə.
Səhhət – Dürüstlük, doğruluq.
Səhra – (Ər.) Ucsuz-bucaqsız qum çöllüyü, çöl.
Səhran – (Ər.) Gecələri oyaq qalan.
Səhrə – (Ər.) Qaya. Kütlə.
Səxavət – (Ər.) Əl açıqlığı, comərdlik.
Səid (Səidə) – (Ər.) Xoşbəxt, mübarək, müqəddəs, uğurlu, məsud, savab qazanmış, Allah qatında məqbul
tutulmuş. – Səhabə adlarındandır.
Səkinə – (Ər.) Sakit olmaq, sükunət. Hüzur, könül rahatlığı.
Səid – Xoşbəxt.
Səkinə – Sakitlik, dinclik.
Səlahəddin – (Ər.) Dininə bağlı kimsə.
Səlihə – (Ər.) Ədalətli, mehriban.
Səlil – (Ər.) Yeni doğulmuş oğlan uşağı.
Səlilə – (Ər.) Yeni doğulmuş ilk qız uşağı.
Səlim (Səlimə) – 1.Qüsuru, nöqsanı olmayan, sağlam, gümrah doğru. 2.Təhlükəsiz, zərərsiz, xilas olmuş.
3.Təmiz,səmimi, sülhsevər, sakit, dinc.
Səlin – (Tür.) 1.Gur axan su. 2.Orta Asiyada yetişən, bəstəboy, davamlı yaşıl qalan bitki.
Səma – (Ər.) 1.Eşitmə, duyma, musiqi dinləmə. 2.Göy. 3.Fələk.
Səmayə – Uca, yüksək.
Səməd – (Ər.) Əzəli, əbədi və uca olan və heç kimə və ya nəyə ehtiyacı olmayan, mütləq, malik olan uca
Allah. – Allahın adlarındandır. (Əslində ad olaraq Saməd deyilməli – Səməd şəkilində səsləndirmək düzgün
deyil).
Səməndər – (Yunan) Əfsanəvi quş.
Səmih (Səmihə) – (Ər.) Əliaçıq, comərd.
Səmim (Səmimə) – (Ər.) Bir şeyin mərkəzi, içi, əsl qisimi.
Səmin (Səminə) – (Ər.) Bahalı, qiymətli. Çox qiymətli.
Səmir – (Ər.) 1.Rəfiq. 2.Xüsusiyyətli. 3.Yamac, dağ silsiləsi.4.Meyvəlı, yemişli meyvə verən.
Səmirə – (Ər.) Qaymağı çalxalayıb bir yerə toplamaqdan əvvəl üstündə görünən yağ parçaları.
Səmid – 1.Təmiz bişirilmiş olan kabab. 2.Təmizlənmiş, təmizlənmiş və pak olmuş. 3.Doldurulmuş bağırsaq.
4. Bir-biri üstünə yığılmış kirəmit.
Sənan – (Ər.) 1.Aşiq, məcnun, vurğun. 2.Işıqlı, parlaq.
Sənay – (Tür.) Ay kimisən sən – mənasında. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
67
Səncər – Şahzadə.
Sənəm – (Ər.) 1.Bütpərəstlərin sitayiş etdikləri heykəl, büt, put. 2.Çox gözəl qadın. 2.Sevgili – Ad olaraq
istifadə edilməz.
Sənər – (Tür.) Məşhur, tanınmış kimsə.
Səniyə – (Ər.) Yüksək, uca, ali.
Sənubər – 1.Ucaboylu, düzqamətli. 2.Gözəlin boyu,qaməti. 3.Şam ağacı. 4.Küknar ağacı.
Səran – (Ər.) Işıqlı, parlaq.
Sərcan – : (Tür.) Sevimli, sevilən.
Sərdar – (Fars.) 1.Baş komandan, rəhbər. 2.Canişin. 3.Səfər dövründə padşah yerinə ordunun başında
səfərə gedən vəziri azamlara verilən ad. – Sərdar-ı əkrəm.
Sərəngül – (Tür.) Baş gül. Güllərin birincisi.
Sərhad – (Fars.Ər.İbr.) Hudut, sərhəd, sınır başı; – iki dövlət arasındakı sərhəd boyu.
Sərxan – (Ər.) 1.Qurd, canavar. 2.Baş oxucu, müğənni başı. xanəndə, oxuyan. 2.Böyük xan.
Sərim (Sərimə) – (Ər.) Kəskin, kəsici.
Sərimər – (Tür.) Səbirli kimsə.
Səriyyə – (Ər.) 1.Gecə buludları. 2.Hz. Peyğəmbər (səs) -in olmadığı kiçik hərbi birliklərə verilən ad.
Sərqan – (Fars.Tür.İbr.) 1.Soylu qan, başçı. 2.Qovan.
Sərqız – (Fars.Tür.İbr.) Baş qız. Qızların, gözəllərin başı.
Sərməd – (Ər.) Əbədilik, əbədiyyət, sonsuzluq.
Sərmələk – (Fars.) Mələklərin başı, mələk qədər gözəl və yaxşı.
Sərmin – (Tür.) Nərmin, Şərmin kimi adlara bənzədilmişdir.
Sərnaz – (Fars.) Çox nazlı.
Sərnəvaz – (Fars.) Baş oxşayan (tumarlayan), mehriban.
Sərnur – (Fars.) Baş işıq. İlk işıq.
Sərpqan – (Tür.) Sərt, güclü soydan gələn.
Sərtac – (Fars.) Baş dacı, çox sevilən, sayılan.
Sərva – (Fars.) Söz, nağıl.
Sərvər – (Fars.) Baş, prezident, rəis, ulu.
Sərvət – (Ər.) Zənginlik, varlıq. Zənginliyi meydana gətirən mal, mülk, pul. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə
edilir.
Sərvi – (Fars.) Tünd yaşıl yarpaqlı, incə uzun bir ağac növü. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Sərvinaz – (Fars.) Uzun boylu, sərv kimi nazlı-qəmzəli, sevimli, İncə, sehrli, yaraşıqlı.
Səttar – (Ər.) 1.Örtən (eybləri), günahları örtən. 2.Bağışlayan Allah. – Allah’ın adlarındandır.
Səud – (Ər.) Xoşbəxt.
Səyyarə – Hərəkət, gəzinti.
Sibay – (Ər. Tür.) Sevgi və cavanlıq.
68
Sibel – (Tür.) 1. Buğda başağı. 2. Hələ yerə düşməmiş yağış damlası.
Sidqi (Sidqiyə) – (Ər.) Daxili, ürək təmizliyi ilə, düzgünlüklə əlaqədar..
Sima – (Fars.) 1.Üz, çöhrə, bəniz. 2.Kimsə, insan, tip. 3.Şərəf,ləyaqət.
Simay – (Tür.) Gümüşdən ay, gümüş kimi parlaq ay.
Simtən – (Fars.) Bədəni gümüş kimi gözəl, parlaq olan.
Simuzər – 1.Qızıl-gümüş. 2.Xəzinə, qızıl.
Sinan – (Ər.) Mizraq, nizə, süngü və s. silahların iti ucu.
Sincan – (Tür.) Şərqi Anadolu bölgəsində yetişən, qırmızı ya da qan kimi qırmızısı rəngdə çiçəkləri olan çox
illik ətırlı bir bitki.
Sirac – (Fars.) 1.İşıq, məşəl, şam, çıraq. 2.Nur saçan mənasında Rəsulullah üçün istifadə edilmişdir.
Siracəddin – (Ər.) Dinin şamı, dinin verdiyi aydınlıq, işıq, işıqlandıran, aydınladan. .
Siran – (Ər.) Qalalar, hasarlar.
Sirat – (Ər.) 1.Sırat köprüsü. 2.Yol. 3.Cəhənnəmin üzərində qurulmuş olduguna inanılan dar ve keçilməsi
çətin olan köprü. 4.”Parlaqlıq ver, işıqlıq gətir” mənasında istifadə edilən bir ad.
Siratulla – (Ər.) Doğru yol. Allahın yolu.
Sirazi – (Ər.) Məşəl, fakel.
Sirri (Sirriyə) – (Ər) 1.Sirrlə əlaqədar, sirrə aid. 2.Mistik.
Sitarə – (Fars.) Ulduz.
Sitəm – (Ər.) 1.Zülm və əzab. 2.Ad olaraq istifadə edilməsi uyğun deyil.
Siyami – (Ər.) Oruc tutan, oruclu, pislikdən uzaq.
Siyasət – (Ər.) 1.At idarəetmə, at işləriylə məşğulolma. 2.Məmləkət idarəsi. 3.Cəza, edam cəzası.
4. Siyasət, diplomatlık. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Siyavuş – Qara atlı.
Sokrat – Hakimiyyət saxlayan.
Solmaz – (Tür.) Hər zaman təzə, körpə və gənc.
Sona – Gözəl.
Sonay – (Tür.) Ayın son günləri. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Songül – Tür.) Son açan gül.
Songün – (Tür.) Sonuncu, son olan, meyl, qabiliyyət.
Sonnur – (Tür.) (Bax Sonay).
Sontac – (Tür.) Bənzərsiz tac.
Soyxan – (Tür.) Xan soyundan gələn.
Soyqan – (Tür.) Zadəgan soylu.
Soytəkin – (Tür.) Cəsur, igid.
Sönməz – (Tür.) Parlaqlığını, işığını heç itirməyən, hər zaman canlı. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Sönməzay – (Tür.) İşığı heç sönməyən ay.
69
Spartak – (Yunancadan) Sparta sakini.
Suad – (Ər.) Xoşbəxtliklə, səadətlə əlaqədar, xoşbəxt.
Suat – Yaxşılıq, xeyirxahlıq
Suay – (Tür.) Suya düşən ay. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Sufiyə – (Ər.) Pislik etməyən..
Suğra – (Ər.) 1.Ən kiçik, ən balaca. 2.Ən kiçik qız, Ən kiçik bacı.
Sultan (Sultanə) – (Ər.) Padşah, hökmdar.
Sunar – (Tür.) Hörmətli bir şəkildə verir, təqdim edir.
Sunay – (Tür.) Ayı sun (təqdim et), gətir. Sun (təqdim et), və ay kəlimələrindən birləşmiş ad. – Kişi və qadın
adı olaraq istifadə edilir.
Surxay – Bu ad iki hissədən ibarətdir. Farsca “surx”- “qırmızı” və “ay” isə türkcədir – qədim türkcə “gözəl
ay”, “qiymətli ay”, “müqəddəs ay”, “saf ay” və ya “parlaq ay” mənasını verir.
Susanna – (Ər.) Zanbaq.
Suzdil – (Fars.) 1.Türk musiqisinin Səd məqamlarından biri. 2.Könül atəşi, könül istiliyi.
Suzən – (Fars.) Yaxan, yandırıcı, yanan, yanıcı.
Suzi – (Fars. 1.Yanma, alovlanma ilə əlaqədar. 2.(Məcazi): Pulsuz kimsə.
Sübhan – Allahın adıdır.
Sübhi (Sübhiyə) – (Ər.) Səhər vaxtı, şəfəq ilə əlaqədar.
Sücəddin – Patriot, dostluq, yaxşılıq.
Süheyb – Dostluq, dostcasına.
Süleyman – (Ər.) 1.(İvrit) “Dinclik, sakitlik”. 2.Əmin-amanlıqda yaşayan, mühafizə olunmuş. 2.Quran-ı
Kərimdə adı keçən peyğəmbərdən biri. Ulu-l -Əzm peyğəmbərlərdəndir.
Sülünay – (Tür.) Ay kimi gözəl, uzun boylu, əndamlı.
Sülünbikə – (Tür.) Sülün (Qırqovul) kimi boylu əndamlı qadın.
Süməyya – Xüsusi ad.
Sünbül – Bir çiçək adı (Gözəllərin saçı ona bənzədilir).
Sürəyya – 1.Parlaq,incə. 2.Ulduz.
Süsən – Dağ laləsi.
Sveta – Işıq saçan (Rus).

 

Ş
Şaban – (Ər.) 2.Hicri, Qəməri aylarının səkkizincisi, üç ayın ikinci ayı, ramazandan öncə gələn ay.
Şabəddin – (Ər.) Din birliyi, camaatı.
Şadi – (Fars.) 1.Sevinc, xoşbəxtlik. 2.Müğənni.
Şadiyə – (Ər.) 1.Məmnunluq, sevinc, könül fərahlığı. 2.Gözəl səslə mahnı oxuyan, şeir söyləyən.
Şaduman – (Ər.) Sevincli, şən, məmnun.
Şafiq – Şəfqərli, mərhəmətli, rəhimli.
Şahab – (Ər.) 1.Alov, atəş parçası. 2.Düşən ulduz, axan ulduz. 3.Cəsur ürəkli kimsə.
70
Şahadəddin – (Ər.) Dinin şahidliyi, dinin əlaməti, işarəsi, dinin ulduzu.
Şahaləm – (Fars.Ər.İbr.) Kainatın hökmdarı.
Şahamət – (Ər.) 1.Zəka və ağılla birlikdə olan igidlik, cəsarət. 2.Köklük, birlik.
Şahandə – (Fars.) Mutlu, məmnun.
Şahat – ( Fars,Tür.İbr.) Güclü, gözəl cins at, atların şahı.
Şahbanu – (Fars.) Hökmdar yoldaşı, şah xanımı.
Şahbaz – (Fars.) 1.Böyük, dəbdəbəli, ağ və iri doğulan, igid qəhrəman, üstün, birinci. 2.Yaraşıqlı, igid.
3.Comərd. 4.Gözəl, mükəmməl. 5.Şah qartalı, qartal, tərlan.
Şahbəy – ( Fars,Tür.İbr.) Üstün xüsusiyyətli, hörmətli, uca.
Şahbulad – Ən birinci, şox yaxşı.
Şahdanə – (Fars.) İri inci dənəsi.
Şahdar – (Fars.) Budaqlı, budaqlı ağac.
Şahəsər – (Fars.) Qiymətli, üstün xüsusiyyətli qalıcı,qiymətli üstün əsər.
Şahxanım – (Fars.) Xanım sultan. – Şah və xanım sözlərindən birləşmiş ad.
Şahi – (Fars.) 1.Şaha hökmdara mənsub, şah ilə əlaqədar. 2.Şahlıq, hökmdarlıq.
Şahid – (Ər.) 1.Bir yerdə olan, bir şeyi görən və gördüyü və bildiyi şeylər mövzusunda məlumat verən kimsə,
şahid. 2.Bir aktın edilməsi zamanı tərəflərdən birinin yanında hazır olan. 3.Təsdiqləyən, isbat edən.
4. Hz. Məhəmmədin sifətlərindən.
Şahigül – (Fars.) Gül sahəsi.
Şahika – (Ər.) Zirvə, dağ təpəsi.
Şahin – ( Fars,Tür.İbr.) 1.Böyük boylu, dimdikli yırtıcı bir quş. 2.Qartal, tərlan.
Şahinər – ( Fars,Tür.İbr.) Şahin kimi güclü, igid ər.
Şahinxan – ( Fars,Tür.İbr.) Güclü, igid kimsə.
Şahinqan – ( Fars,Tür.İbr.) İgid soydan gələn, güclü, qəhrəman.
Şahinmələk – ( Fars,Ər.İbr.) Mələklər qədər gözəl, gözəllikdə lider.
Şahintər – ( Fars.) Çox igid, qəhrəman, şahin kimi.
Şahlar – Bir çox hökmdarların gücü.
Şahmar – İlan,iri zəhərlı ılan.
Şahmuz – (Fars.) Şah, hökmdar nəslindən gələn.
Şahnaz – (Fars.) 1.Musiqidə muğam adı. 2.Zərli ipək parça adı. 3.Çox nazlı.
Şahnisə – ( Fars,Ər.İbr.) 1.Hökmdar qadın, hökmdar arvadı. 2.Qadınların şahı, üstün xüsusiyyətli, qiymətli
qadın.
Şahnur – ( Fars,Ər.İbr.) 1.Qaynaq, işıq qaynağı. 2.Münəvvər.
Şahpər – (Fars.) Quş qanadının ən uzun tükü.
Şahran – (Fars.) 1.Böyük işlək yol, ana yol, prospekt. 2.Çaşılmağı mümkün olmayan doğru və açıq yol.
Şahruh – ( Fars,Ər.İbr.) Uca ruhlu, görkəmli, üstün şəxsiyyətli kimsə.
Şahsüvar – (Fars.) 1.Mahir minici. 2.Şahın atlı qvardiyası, yaxşı ata minən igid kimsə. 3.Atlılar dəstəsi.
71
Şahvar – (Fars.) 1.Şaha, hökmdara yaraşan surətdə. 2.İri və yaxşı cins inci.
Şahvələd – ( Fars,Ər.İbr.) Hökmdar uşağı. şah övladı.
Şahyar – (Fars.) Şahın dostu.
Şahzad – ( Fars,Ər.İbr.) Hörmətli kimsə.
Şahzadə – (Fars.) Şahzadə, şah oğlu, hökmdar uşağı.
Şaiq (Şaiqə) – (Ər.) İstəkli, həvəsli. ilhamlı, sövqlü.
Şakir (Şakirə) – (Ər.) Şükr edən, vəziyyətindən məmnun olan. Allaha şükür. Quranda çox tez keçən
sözlərdən biridir.
Şamama – Ətirli, şırın dadan, adətən yeyilməyən kiçik dekorativ qovun cinsi.
Şamih – (Ər.) Yüksək, görkəmli.
Şamihə – (Ər.) 1.Yüksək, dəbdəbəli. 2.Qürurlu.
Şamil (Şamilə) – (Ər.) 1.Universal. 2.Geniş əhatəli, çevrəsinə alan, içinə alan, örtən, qapayan. – Məşhur
Qafqaz Türk liderlərindən Dağıstan aslanı Şeyx Şamil.
Şanal – (Tür.) Şöhrətin yayılsın, tanınmış şanlı bir insan ol. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Şanan – (Fars.) 1.Şahlar. 2.Olduqca böyük boylu, yırtıcı bir quş.
Şananə – (Fars.) Hökmdarlara yaraşacaq qədər gözəl, əskiksiz olan.
Şayan – (Fars.) Uyğun, yaraşan, münasib, layiq.
Şayəstə – (Fars.) Layiq uyğun, münasib.
Şayğan – (Fars.) 1.Layiq, yaraşan, münasib, əks olunar. 2.Ucuz, bol, çox.
Şaylan – (Tür.). 1.Çox öyünən, qürurlu kimsə. 2.Sevincli, şən. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Şeyda – (Fars.) 1.Eşq dəlisi, aşiq. vurğun, məftun. 2.Xanım.
Şeydagül – (Fars.) Sevgisi səbəbindən dəliyə dönmüş gözəl.
Şeydanur – ( Fars,Ər.İbr.) (Bax Şeyda).
Şeyxulla – (Ər.) Allahın ağsaqqalı.
Şəbəfruz – (Fars.) O, gecəni işıqlandıran. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Şəbib – (Ər.) Gənclik, təzəlik.
Şəbxan – (Fars.) Gecə ötən bir cins bülbül.
Şəbnəm – (Fars.) Havada buxar vəziyyətindəikən gecənin sərinliyiylə yerdə ya da bitkilərin üzərində
toplanan su damcıları.
Şəbnur – ( Fars,Ər.İbr.) Gecənin nuru, gecənin işığı, nuru.
Şəci (Şəciə) – (Ər.) Cəsur, ürəkli, igid.
Şədidə – (Ər.) Güclü.
Şəfa – Sağlamlıq
Şəfaəddin – (Ər.) Dinin, Allah ilə qul arasınadaki vasitəsi, dinin şəfaəti.
Şəfaət – (Ər.) Birinin günahının bağışlanması və ya arzusunu yerinə yetirilməsi üçün o kimsəylə Tanrı
arasında peyğəmbərin etdiyi vasitəçilik. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
72
Şəfəq – (Ər.) 1)Günəşin çıxması və ya batması ərəfəsində göyün qızarması 2)Günəs, nur, işıq. 1. Ucalıq,
ululuq, izzət, seçkinlik. Yaxşı əxlaq və fəzilətlər nəticəsində meydana gələn mənəvi ucalıq.
Şəfəqgün – (ə.t.i) Şəfəq rəngli, qırmızı.
Şəfi – (Ər.) 1)Günahkarın bağışlanmasını xahiş edən,iltimasçı 2)Şəfa verən, sağaldan, şəfaət edən. 3)
Müalicə, müalicəvi
Şəfiq – (Ər.) Şəfqətli, mərhəmət olan, mərhəmətli.
Şəfqa – (Ər.) (Bax Şəfiq)
Şəfqət – (Ər.). Mehribanlıq, ağrıma və sevgi duyğusu. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Şəhadət – (Ər.) 1. Şahidlik, şahidlik etmək. 2. Bir şeyin doğruluğuna inanma. 3. Uca bir ideal uğrunda ölmə,
şəhidlik, şəhid olmaq. 4. İşarə. 5. Kəlmeyi-şəhadət. 6. Açıq, əlamət. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Şəhadətdin – (Ər.) 1. Dinin şahidliyi. 2. Dinin əlaməti, işarəsi.
Şəhbal – (Fars.) Quş qanadının ən uzun tükü.
Şəhla – (Ər.) 1. Ala,tünd mavi əla göz. 2. Yüngül, şirin çəp, çəp baxan, çaş.
Şəhriban – (Fars.) Şəhərin böyüyü, irəli gələni.
Şəhrinaz – (Fars.) Türk musiqisinin ən köhnə məqamlarından.
Şəhriyar – (Fars.) Şah, Padşah, çar; hökmdar.- Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Şəhrud – (Fars.) Böyük çay, çay.
Şəhzad – (Fars.) Hörmətli kimsə.
Şəxsinur – (Ər.) Nurlu adam, işıqlı kimsə.
Şəkər – Şirin, mülayim
Şəkib (Şəkibə) – (Fars.) Səbirli, dözümlü, dayanıqlı
Şəkimə – (Ər.) Dayanıqlılıq, dözmə, qarşı qoyma.
Şəkur (Şəkurə) – (Ər.) Şükr edən, şükür edici, dəyər bilən.
Şəlalə – (Ər.) Böyük bir axar suyun yüksəkdən düşməsiylə meydana gələn böyük çağlayan su.
Şəmail – (Ər.) 1.Xasiyyətlər, davranışlar, alışqılar. 2.Bir kimsənin xarici görünüşünün xüsusiyyətləri.
Şəmdin – (Ər.) Dinin şamı, dinin nuru.
Şəmi – (Ər) 1.Mumla, işıqla bağlı, işıqlı. 2.Şam edən ya da satan kimsə.
Şəmim (Şəmimə) – (Ər.) Gözəl iy verən, gözəl qoxulu, gözəl qoxu.
Şəminur – (Ər.) Mum işığı, şam işığı.
Şəms – (Ər.) Günəş.
Şəmsəddin – (Ər.) Dinin günəşi, dinin insanlara verdiyi işıq.
Şəmsi – (Ər.) 1.Günəşə aid, günəşlə əlaqədar. 2.Təqvim növü.
Şəmsifər – ( Fars,Ər.İbr.) Günəşin işığı, parlaqlığı. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Şəmsinisə – ( Fars,Ər.İbr.) Qadınların günəşi. Günəş kimi qadın.
Şəmsinur – (Ər.) Günəşin işığı, nuru.
Şəmsiyyə – Günıük, çətir.
Şəmsparə – ( Fars,Ər.İbr.) Günəş parçası. Çox parlaq. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
73
Şəmşir – (Fars.) Qılınc.
Şənay – (Fars.Tür.İbr.) Ayın parlaqlığı, gözəlliyi, parlaq ay, xoş əhval-ruhiyyə yaradan ay.
Şəncan – (Fars.Tür.İbr.) Canlı, nəşəli, hərəkətli quruluşu olan kimsə. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Şəndoğan – (Fars.Tür.İbr.) Sevincli, şən ol. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Şəndur – (Fars.Tür.İbr.) Şən, sevincli olması davam edən.
Şənəl – (Fars.Tür.İbr.) 1.Şən və xoşbəxt ev. 2.Region, el.
Şənər – (Fars.Tür.İbr.) Xoşbəxt, şən kimsə. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Şəngil – (Fars.Tür.İbr.) Yaxşıürəkli, xoşsöhbət kimsə.
Şəngül – (Fars.Tür.İbr.) Gülün ən gözəl halı.
Şəngün – (Fars.Tür.İbr.) Sevincli, fərəhli gün.
Şənqal – (Fars.Tür.İbr.) Hər zaman şən qal. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Şəniz – (Fars.) Sevincli, xoşbəxt iz, xatirə. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Şənnur – ( Fars,Ər.İbr.) Şən və nurlu insan. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Şənsoy – (Fars.Tür.İbr.) Şən soydan gələn kimsə.
Şəntürk – (Fars.Tür.İbr.) Şən, canlı, xoşbəxt türk.
Şənyaşar – (Fars.Tür.İbr.) Həyatı şən, xoşbəxt keçən kimsə.
Şənyurd – (Fars.Tür.İbr.) Şən, xoşbəxt insanların yurdu; ölkəsində yaşayan.
Şərafəddin – (Ər.) Dinin şərəflisi, böyüyü.
Şərafət – (Ər.) Şərəfli olma halı. Soydanlıq, zadəganlıq. Hz. Məhəmməd (s.ə.s) – in nəslindən olma.
Şərarə – (Ər.) Qığılcım.
Şərəfxan – (Ər.Tür.İbr.) Böyük, uca hökmdar.
Şərəfnaz – ( Fars,Ər.İbr.) Çox nazlı.
Şərif (Şərifə) – (Ər.) Şərəfli, müqəddəs soylu, təmiz. 1.Tanınmış, məşhur. 2.Nəcib.
Şərməndə – (Fars.) Utancaq, çox utanan, xəcalətli.
Şərmin – (Fars.) Utancaq, xəcalətli.
Şətarət – (Ər.) Nəşə, sevinc, şənlik.
Şimşəkər – (Tür.) Çox hərəkətli, canlı, sürətli kimsə.
Şinavər – (Fars.) Suda üzən, üzgüçü.
Şirin – (Fars.) Sevimli, cana yaxın.
Şirvan – (Fars.) 1.İranda bir şəhər adı. 2.Aslan məskəni.
Şirzad – ( Fars,Ər.İbr.) Aslan kimi güclü, şəxsiyyətli kimsə.
Şöhrət – (Ər.) Şöhrətli, məşhur, şöhrəti ağızlarda gəzən. ad-san, tanınmaq.
Şölə – (Ər.) Alov. Alovlu atəş. Alov parıltısı, işıq.
Şövkət – (Ər.) Əzəmət, böyüklük, ululuq, dəbdəbə. cəlal.
Şövqi (Şövqiyə) – (Ər.) Şövqlə əlaqədar, şövqə aid, şən. ,istəkli.
74
Şövqidil – (Ər.Fars.İbr.) Gönül sevinci, könül sevinci.
Şuca – (Ər.) 1.Cəsarətli, cəsur, igid. 2.Aslan və xərçəng arasında ulduz koması.
Şücaət – (Ər.) İgidlik, cəsurluq, qorxusuzluq, ürək mətinliyi, qəhrəmanlıq.
Şücaəddin – (Ər.b.İbr.) Dinin qəhrəmanı, dinin igidi.
Şükran – (Ər.) Yaxşılıq bilmə, könül borcu, minnətdarlıq. – Kişi və qadın adı olaraq istifadə edilir.
Şükriyə – (Ər.) Yaxşılıq bilmə, minnətdarlıqla əlaqədar, yaxşılıq bilən.
Şükrü – (Ər.) Şükr, minnətdarlıqla əlaqədar.
Şükufə – (Fars.) Çiçək. Bəzəmədə çiçək motivlərinə söykənən bir tərz.
Şümşad – Ucaboylu, şaxqamətli (Rus).

 

Mənbə: Aztoday.az

Təhqiredici, mövzuya aid olmayan və böyük hərflərlə yazılan şərhlər təsdiqlənməyəcək.