Çoban Əfqan - Dağların

Əmimoğlu, bu naməni unutma,
Yaman artıb kef-damağı dağların.
Gün altında parıldayır çiçəklər,
Lalələrdir şöy çırağı dağların.

Ağamla etmişdim, Dilcana səfər,
Mən piyada, ağam minmişdi kəhər.
O qədər axmışdı üz-gözümdən tər,
Nəm olmuşdu yol qırağı dağların.

Mən dala qalanda acıqlanırdı,
Nə tərimi görüb bir utanırdı,
Nə də bu Əfqanı insan sanırdı,
Dağılsın qoy belə çağı, dağların.