Yandex
20 avqust 2018, bazar ertəsi
.
22
Ağcabədi
.
chevron_left chevron_right
Hekayələr

Nihat Piriyev - “Gəl sənə yaşamağı öyrədim”

Nihat Piriyev - “Gəl sənə yaşamağı öyrədim”

86 Baxış
Nihat Piriyev - “Gəl sənə yaşamağı öyrədim”

Bir hekayədən daha artıq...

Səhər ölmək istəyirəm

Gecə ölsəm,  bağışla

Bilmirəm necə yaşadım

Necə ölsəm, bağışla

                                            Ramiz Rövşən

Yenə işdən yorğun gəldim evə. İlk işim qalstukdan qurtulmaq, ikinci isə köynəyin qol düymələri oldu. Divanda oturub gözlərimi yumdum. Bütün günün, bütün həftənin, bütün ömrün yorğunluğunu hiss edirdim çiyinlərimdə. Evin balkonunun baxan hissəsindən maşınların səsi otağıma kimi gəlirdi. Bu indi məni həmişəkindən daha çox narahat edirdi. Çünki fikirləşməyə çox ehtiyacım vardı. Bir həftədir beynimdə dolaşan fikri bu səhər, nəhayət, reallaşdırmışdım. Ləmandan qalan yeganə yadigarım Rauf artıq uşaq evində idi. Atalı atasız kimi. Raufa demişdim ki, axşam gəlib səni aparacam. Bir neçə saat məndən uzaq qalacağını eşidəndə çığırtısına həyətdə kim var idi hamı yığışmışdı. Yəqin hələ də məni gözləyir. Görəsən, onu sakitləşdirə bilirlər?

Fikirlər beynimi didik-didik edirdi. Raufu heç cürə ağlımdan çıxara bilmirdim ki, digəri haqqında düşünüm. Evdə daha artıq qala bilməyəcəyimi anlayıb, həyətə düşdüm. Və hər gün olduğu kimi gecə saat ikiyə kimi həyətdəki ağacın altında dinməz-söyləməz oturdum. Masadan qalxanda artıq qərarımı vermişdim...

Səhər gözlərimi açıb, saata baxanda bir anlıq təlaş hissi keçirdim. İşə  gecikmişdim. Amma bu hiss cəmi bir neçə saniyə çəkdi, çünki  dünən verdiyim qərar yadıma düşdü. İşə onsuzda getməyəcəkdim. Yatağımdan qalxıb, əl-üzümə su vurdum. Pəncərədən baxanda dünən ağacdan asdığım ip görünürdü. Bir anlıq özümü qərarsız kimi hiss elədim, amma ikinci dəfə əl-üzümə su vurduğumda bu qərarsızlıq hissi məni birdəfəlik tərk etdi, mənim qərarım qəti idi.

Dəm çaynikini sonuncu dəfə qazın üstünə qoydum. Telefona ardı-arası kəsilməyən zənglər gəlirdi ki, bunlar da çox güman ki, işdən idi. Bilirdim ki, artıq qovulmuşam, çünki bu hal azı beşinci dəfə idi. Çayı heç içmədim də.

Həyətdəki masada dünəndən qalan şəkillər o yan bu yana səpələnmişdi.

-Ləmanla univeristet şəklimiz...

-Gülünün toyu...

-Nişanımız..

-Yeni ildə Şaxta baba ilə..

-Toyumuz..

-Rauf....(Görəsən, yemək yeyib?)

Gözlərimi yumdum. Doğum evinin qabağında çarəsiz gözlədiyim vaxt yadıma düşdü. Həyat, elə bil ki, bir anlıq dayanmışdı. Həkim otaqdan çıxıb deyəndəki “xanımı itirə bilərik”- onda dünyam qaralmışdı. Həkimin dediyi kimi də oldu- onu itirdim !

Yüngül əsən külək alnımdakı tər damcılarını soyudurdu.Bu daha aydın düşünməyim üçün şərait yaradırdı. Vaxt itirmək olmaz. “Məni bağışla, Rauf”- deyib, oturduğum stulu ayağımın altına çəkdim. Kəndiri boynuma keçirəndə son dəfə geriyə çevrilib evə baxdım. Həmişə Ləman balkonda dayanıb  məni gözləyirdi. Gedəndə işə gözləri ilə  yola salır, gələndə isə qarşılayırdı. Qəribədir, mən elə olurdu ki, işdən vaxtından əvvəl gəlirdim, ya da tam əksi, gecikirdim. Amma hər dəfəsində həyətə girən kimi, onu balkonda görürdüm...

Bir neçə dəfə dərindən nəfəs alıb, udqundum. Kəndir artıq boynumda idi, sadəcə ayağımın altındakı stuldan qurtulmaq lazım idi. Amma olmadı.

Bu vaxt üzbəüz  yoldan vahiməli çığırtı səsi və maşın uğultusu gəldi. Hər şeyi unudub, təlaşla həyət qapısına doğru  qaçdım. Düz evin qarşısında bir qadını maşın vurmuşdu. Qadın yerdə ağrı içində o yan bu yana çevrilir, sürücü isə rolda donub qalmışdı. Məni görüncə bir az özünə gəldi və maşından düşüb, qadının üstünə atıldı;

-ay, Allah! Ay, Allah! Bu nə iş idi...ay, Allah...!

Sürücünü birtəhər sakitləşdirib, qadını maşına qoyub, yaxınlıqdakı xəstəxanaya getdik.

Tanımadığım qadın palatada can verir, tanımadığım bir taksi sürücüsü gözümün qarşısında var-gəl edir, mən isə sakit bir şəkildə divara söykənib gözlərimi yummuşam( bu hal mənə çox tanışdır ) və düşünürəm;

-“Tanri istəmədi ölüm, istəmədi!” Mən axı kimə gərəyəm? -Yəqin ki, Raufa.

Həkim palatadan çıxana kimi sürücü bildiyi bütün duaları dilinin altında oxumuşdu. Həkimin “çox Şükür, yüngül əziklərlə qurtulub” deməsi ilə sürücünün məni bağrına basıb qucaqlaması bir oldu. İçimdən niyəsə qadını görmək keçdi. Həkimin icazəsi ilə palataya daxil olduq. Sürücü otağa girən kimi başladı dil tökməyə. Qadınsa sadəcə dediki “narahat olmayın, əmi, günah məndə idi”. Qəribədir, otaqdan çıxana kimi düz gözlərimin içinə baxırdı. Gözlərimi bir neçə dəfə o yan bu yana qaçırsam da bir mənası olmadı. O sadəcə  baxırdı, düz gözlərimin içinə.

Evə gec gəldim. Uşaq evinə gedib, düz bir saat qapının  qabağında dayanıb, içəri baxdım. Bəlkə də yatmışdılar deyə heç kəsi görə bilmədim. Bildiyim o idi ki, Raufdan ötrü burnumun ucu göynəyir.

Üstündən bir gün keçdi. Nə işə gedir, nə də zənglərə  cavab verirdim. Kəndir olduğu kimi ağacdan asılı qalmışdı. Hadisələr o qədər sürətlə baş vermişdi ki, hələlik heç nəyi tamı tamlığına dərk edə bilmirdim. Həyətdə oturub olanları beynimdə özüm üçün xırdalayırdım ki, bu vaxt qapı açıldı. Bu o idi, məni ölümdən qurtaran həmin o qadın. Bir az qorxaq addımlarla mənə tərəf gəlməyə başladı. Alnında qəzadan yüngül çapığa oxşar iz qalmışdı, bir az da axsayırdı, eləbil.

-demək, səni fikrindən daşındıra bilmişəm..

Cavab vermədim, olanlar artıq mənə bir az gülməli gəlirdi. Mənə fikir vermədən sözünə davam elədi;

-Üzbəüz ev rəfiqəmindi - Sevdanın. Burada  yaşamır, Türkiyəyə köçüblər. Arabir həm evə baş çəkməyə, həm də tək qalmağa ehtiyacım olanda bura gəlirəm. Sizi heç görməmişdim. Dünən pəncərələri siləndə həyətdə sizi gördüm. Hərəkətlərinizdə qəribəlik vardı, hələ bunu görməmişdim (əli ilə ağacdan asılan kəndirə toxundu). Bir müddət sadəcə sizə baxdım, daha sonra isə buraya qaçdım. Maşına fikir vermədim, yolu keçəndə...

-özünüzü necə hiss edirsiz?

Qəfil və dəxilsiz sualım onu çaşdırdı. Biraz tutuldu. Daha sonra gülümsəyərək cavab verdi:

-yaxşıyam.

....

Yarım saatın tamamında bütün həyatımı (demək olarki), hər şeyimi ona danışdım. 29 ili yarım saata sığdırmağım necə mənasız bir ömür sürdüyümü göstərirdi. Sakit və səbrlə məni dinləyirdi. Ta ki, Raufun adını eşidənədək. Raufu uşaq evinə verməyim, onu hövsələdən çıxarmışdı ki, günahkar və vicdansız olduğumu özüm də dərk edirdim. Amma mən Nərgizə (onun adı Nərgizdir) heç cürə izah edə bilmirdim ki, mən Raufa baxa bilmirəm, ona baxanda Ləman gəlir durur gözlərimin qarşısında. Bəlkə də Raufun heç bir günahı yoxdu, bəlkə yox, elə doğrudan da, Rauf günahsız idi. Amma mən bunu özümə həzm elətdirə bilmirdim. Heç cürə alınmırdı.

Araya bir neçə dəqiqəlik süküt çökdü. Masadan qalxan Nərgiz həyətdən çıxanda bircə onu dedi ki “sən yaşamağı bacarmırsan və mən sənə yaşamağı öyrədəcəm”!

Günlər bir-birini əvəz etdikcə , Nərgizə qarşı içimdə nəsə qəribə bir hiss  əmələ gəlirdi.  Buna heç cürə ad verə bilmirdim. Təbii ki, sevgi məsələsinə yaxın getməyə dəyməzdi. Sadəcə bu hiss o qədər güclü idi ki, məni onunla bütün görüşlərə az qala qaçaraq aparırdı. Yavaş-yavaş  ad vermişdim bu hislərə. “Həsəd”. Bəli, mən bu qadına və onun həyat sevgisinə həsəd aparırdım. O,  düz deyirdi, “mən yaşamağı bacarmıram və o mənə yaşamağı öyrədəcəkdi”. Onun həyat sevgisi, onun ətrafdakı ən adi şeylərə belə verdiyi hissi reaksiyalar məndə özümə qarşı, verdiyim qərara qarşı az qalsın gülüş yaradırdı. O , sözünün üstündə durmuşdu, mən nə qədər bunu inkar eləsəm də, Nərgiz məni həyata qaytarmışdı və yenidən həyatı sevdirmişdi.

Dənizi çox sevirdi, görüşlərimizin əksəriyyəti dəniz kənarına təsadüf edirdi. Oturub saatlarla dənizə baxar, heç mənə fikir vermədən , danışdıqca danışardı. Ona düşündüyümdən də çox öyrəşmişdim...

......

Səhər açılar-açılmaz birinci telefona göz gəzdirdim. Heç nə yazmamışdı. Ümumiyyətlə, günlük planımızı həmişə  o tərtib edirdi. Hara gedəcəyik, neynəyəcəyik və s. Zəng vurduğumda isə telefonuna zəng çatmırdı. Bunu adi hal kimi qiymətləndirdim və duşa girdim. Hamamdan çıxanda yenə də zəng vurdum, bu dəfə də ona zəng çatmırdı. Artıq narahat olmağa başladım. Amma əlimdən heç nə gəlmirdi. Bildiyim sadəcə onun telefon nömrəsi idi ki, ona da zəng çatmırdı. Onun tez-tez gəldiyi Sevdagilin də həyətinə baş çəkdim, yox idi, Nərgiz bir an içində qeybə çəkilmişdi..

Həmin günü axşama kimi onunla heç cür əlaqə saxlaya bilmədim, hətta həmişə oturduğumuz yerə-dənizə də getdim, orda da yox idi. Çarəsiz və nəticəsiz bir şəkildə həyətdə oturub gözləyirdim ki, telefona mesaj gəldi, bu o idi;

-bilirəm, mənə çox əsəbisən, sabah gələrsən həmişəki yerə, danışacam...

Üzündə indiyənə kimi heç vaxt görmədiyim bir solğunluq vardı Nərgizin. Hətta mənə bəzən elə gəlirdi ki, o nəfəs almağa belə çətinlik çəkir. Həmişəkindən daha ciddi görkəm almışdı. Dərhal mühakiməyə keçmədim, çünki göründüyü kimi heç də rahat gün olmayıb onun üçün və ən əsası isə o bu haqqı mənə verməmişdi, hələ ki. Dedi ki, anası qəfil xəstələnib, telefonunda da zaryatka yox imiş, mənə xəbər eləməyə heç cürə imkanı olmayıb. Razılaşdım, çünki mənim üçün indi daha əhəmiyyətli olan onu yenidən tapmağım idi. O yenə də mənimlədi, mənimlə...

Danışdıq bir xeyli, əvvəlki Nərgizi arabir hiss edirdim, amma bilirdim ki, nəsə yolunda getmir. Sa]ollaşanda da mənə palatada baxdığı kimi bir neçə dəqiqə diqqətlə baxdı. Düz gözlərimin içinə. Masadan qalxıb gülümsəyərək –“ hələlik” dedi və getdi. Bir neçə metr aralanandan sonra dayandı və yanıma qayıdıb boynuma sarılaraq astadan qulağıma pıçıldadı;

-sən yaxşı oğlansan, güclü olmalısan, hər şey yaxşı olacaq...

Səsinin titrədiyini hiss eləyirdim, amma bir kəlmə belə deyə bilmədim. Çünki bildiyim və deyə biləcəyim bütün sözlər yadımdan çıxmışdı. O mənimlə, deyəsən, sonuncu dəfə idi ki, sağollaşırdı...

Axşama qədər elə oturduğum yerdəcə qaldım. Fikirləşirdim, amma nəyi fikiləşdiyimi özüm də bilmirdim. Telefona gələn zəng məni fikirlərdən oyatdı, onun nömrəsi idi-Nərgizin. Telefondan yad bir qadın səsi gəldi:

-alo, siz Nərgiz xanımın yaxınısız?

-bəli, nəsə olub?

-hə, Nərgiz xanım xəstəxanaya yerləşdirilib....

Xəstəxana boyunca qarşıma kim çıxırdısa – “Nərgiz hanı?” sualını verirdim. Birtəhər onun yatdığı palatanı tapdım və mən ikinci dəfə palatanın qarşısında dizi üstə çöküb, sadəcə gözləyirdim. Tanrıdan küsən adamın Tanrıya yalvarması  çox acınacaqlı haldır ki, mən onu həmin vaxt yaşamışdım. Nərgiz bu dəfə qurtula bilmədi. Həkimin palatadan məyus çıxması, mənim verə biləcəyim sualın cavabı idi. Palataya girdiyimdə artıq hər şey bitmişdi, o həyatda yox idi. Arxamdan həkimin səsi gəldi, amma dediklərini o qədər də yaxşı eşitmirdim, bircə o yadımda qalıb ki, dedi –“xəstəliyi xeyli irəlləyib, xanım özü güclü qadındı, əlimizdən nə gəlirsə etdik, amma biz uduzduq”. Hə, Nərgiz ,sən demə, xərçəng xəstəsi imiş...

Həkimlə otaqda söhbətimiz zamanı məlum oldu ki, düz 6 aydır ki, xəstəlik onda tapılıb. Müalicə alırmış, sadəcə bu xəstəliyin qarşısını almaq ,demək olar ki, mümkün deyil. Əlində bir məktub mənə uzadaraq dedi ki, -“bunu Nərgiz xanım dünən yazıb, demişdi ki, yanıma ilk gələn adama verərsiz, görünür elə o adam sizsiz,başınız sağolsun”. Deməli, Nərgiz dünəndə xəstəxanada imiş, o son məqamda belə mənim üzülməməyim üçün bunu məndən gizlətmişdi. Həkimin icazəsi ilə məktubu elə palatada-Nərgizın yanında oxudum;

“Məni bağışla, Fərid, bəlkə də sənə hər şeyi əvvəldən deməliydim, bilmirəm. Amma gördüyün kimi həyat heç də sən düşündüyün kimi deyil. Mən öləcəyimi bilə-bilə həyatı səndən çox sevdim, həyata səndən daha çox bağlanmışdım. Bilmirəm, yəqin ki, söz verdiyim kimi, sənə də həyatı sevdirə bilmişəm. Sən indi təkcə öz həyatını deyil, həm də mənim həyatımı yaşayıb, tamamlamalısan...

Valideynlərim 5 il əvvəl avtomobil qəzasında həlak olublar, ərim isə xəstəliyim aşkar olandan sora birbən-birə yoxa çıxdı.Bir qızım var, Aydan. 3 yaşı var, rəfiqəmgildədi. Arabir ona da baş çəkərsən, indi onun səndən başqa heç kimi yoxdu.Mən onun üçün çox çalışdım ki, həyatda qalım, amma olmadı. Bəlkə də ona görə səninlə rastlaşmışıq. Raufu orda tək qoyma, onun sənə düşündüyündən də çox ehtiyacı var, necə ki, bundan sonra Aydanın mənə ehtiyacı olacaq...

Məni bağışla, Fərid”

Ləmanın ölümü məndə həyata qarşı üsyan hissi yaratmışdısa, Nərgizin ölümündə başqa cür oldu. Nərgizin mənim qarşıma çıxmasından, həyata vida etdiyi son dəqiqəsinə kimi hamısı mənimçün bir dərs oldu. Düzdür, həm Ləmanın ölümü, həm də  Nərgizin ölümü mənim üçün çox ağır idi, amma onun mənə verdiyi dərsin yaddaşımda buraxdığı iz tamam başqa idi.

İstəkli oxucu, mən indi özümü həmişəkindən daha çox xoşbəxt hiss edirəm. Sizə də hər şeyə rəğmən həyatı sevməyi və düzgün qiymət verməyi arzu edirəm.  İndi isə getməliyəm, Raufla, Aydanı parka aparmağa söz vermişəm...

Nihat Piriyev

Bakı  13 iyul 2018

Etiketlər:
VİDEO QALEREYA
Emosiya ilə reaksiya ver!
  • 0
  • 0
  • 0
  • 0
  • 0
  • 0 Şərh
  • anonymous user
    Şərhi göndər
  • DAHA ÇOX NƏTİCƏ YÜKLƏ