Seyid Əzim Şirvani - İsgəndərin vəqəsi

Nəql edirlər ki, bir gün İsgəndər 
Eylədi bir xərabə sarı güzər. 
Gördü nagəh xərabədə bir pir, 
Arizi rəşki-afitabi-münir. 
Maili-taəti-xudayi-əlim, 
Etmədi padşahə bir təzim. 
Xişmnak oldu padşahi-qəyur, 
Dedi: - Ey rahi-mərifətdən dur, 
Nə üçün şahə etmədin təzim? 
Mənəm İsgəndəri-fələktəkrim. 
Asiman-qədr şahi-dövranəm, 
Lütfə dərya, səxavətə kanəm. 
Mənəm iqlim-girü bac-sitan, 
Hökmümə tabe oldu cümlə cahan. 
Dedi: - Ey şah-vacibüt-təkrim, 
Sənə bir kimsə eyləsin təzim – 
Ki, ola səndən ehtiyacı onun, 
Dövlətindən ola rəvacı onun. 
Qaneəm mən ki, künci-viranə, 
Sözlərindir yanımda əfsanə. 
Hirs ilə azdır qulam mənə - 
Ki, olub indi padşah sənə. 
Ey olan ol idi qulama qualm, 
Nə təfaxürdür eylədin elam? 
Çəkdi ol gün xəcalət İsgəndər, 
İltimas etdi ol fələkçakər. 
Dedi: - Eylə məni-həzinə dua – 
Ki, edə hirsü azı dəf xuda. 
Seyyida, hirsü azdan həzər et, 
Gənci-mülki-qənaətə güzər et. 
Olasan gər Skəndəri-sani, 
Olacaqsan zəmanədə fani. 
Nə qalır mülkü malı dünyanın, 
Nə şükuhü cəlalı dünyanın.