Ens.az
24 oktyabr 2019, cümə axşamı
.
.
Ülfət Ziyafətqızı

Yaşaya bilmədim

Yaşaya bilmədim şeiri

Yenə gedib qayıtdım

sənsiz bumbuz şəhərə..

Bizsiz

mənə qucaq açan

üzü bomboz şəhərə...

Sənsiz getdiyim yolun

Hər qarışı biz dolu..

Mənimlə gəlmədiyin

yollarda yol yoldaşım

Həsrətim "Sen" qoxulu...

Qarşıladı orda məni

Hönkürtüylə ağlayan

"Səni sevirəm"-

pıçıltılarındakı 

Bakı boyda sükunət...

Küçələr boyu daddım

yoxluğunun dodaqların

nəfəs-nəfəs,

addım-addım...

Bakı mənə sənsiz qəfəs...

Toxunmadığım bədənin

sürüşdü əllərimdən

Xəzərin sürüşkən dalğaları

kimi...

Ovcumda qalan son ümidim

Üfüqlərə getdi

qağayı dimdiyində

bəstələnən

bir dəniz ağıları kimi...

Sahillər qalıb bizsiz,

Qalıb bizsiz üfüq,dəniz...

O şəhərdə qalmayıb

daha bizdən heç bir iz...

Yandırdı ovcumu

axan göz yaşım.

Ayaq izlərimizin

dəfn olduğu küçələri

asfaltladı göz yaşım...

Sənə olan bu sevdam

mənim boyumdan böyük.

Sarılaraq yoxluğuna

qucaqladım onu bərk -bərk..

Yaşaya bilmədim sənsiz

şəhəri,

Söyləyib "əlvida",

qayıtdım geri...

Uğurladı gedənimi

gəlməyəcək sabahım...

Xəzri yellətdikcə

Əl salladı arxamca

Dar ağacından asılmış,

saçlarımla boğulmuş

qupquru bədənimin

Bakı vağzalındakı

Keşıkçisi tənha ruhum...


X